با تمام وجود صدایت می کنم . صدایت می کنم تا نگاهم کنی ، نگاهم کنی تا

چشمان پر از اشکم را ببینی ، اشکهایم را ببینی تا دلت برایم بسوزد ، دلت

بسوزد تا یک لحظه بیشتر کنارم بمانی . آن وقت از ته دل فریاد خواهم زد و به تو

خواهم گفت صادقانه 

 دوستـــــــــــــــــــــــــــــــــــت دارم

آن وقت شاید دیگر هرگز تنهایم نگذاری هرگز

  
 
چشمانم  در نگاهش ساعتها خيره ماند 
  
 نداشتيم حرفي براي هم

 زيرا قلبهايمان در حال نجوا بودند       
      
نميخواستم خلوتشان را بر هم زنم
 

سكوت را ترجیح دادم  
 
تا قلبهايمان درد و دل كنند 
 
چشمهايش عمق عشق را فرياد ميزد
 

ميداد  بوسيدن لبهايش آزارم  هوس
 

عشق مقدسمان را با هوسي زودگذر آلوده نكردم

 
اما چشمانم با اندامش عشق بازي مي كرد

 
چه عاشقانه بود ديروزم... 
 
چه تاريکست امروزم....
 
به آتش مي کشم خود را 
 
اگر فردا چنين باشد ....

  

وقتی با منی حواستو جمع كن

وقتی پيشمی شيطونيتو كم كن

نه اينورنه اونور فقط خودمو نيگا كن

وقتی كه منم نيستمو تنهاييی

تو كوچه تو خيابون يا كه هر جايی

نه اينور نه اونور جلوی پا تو نيگا كن

چشمات واسه من نيگات واسه من

تا حرف می زنی صدات واسه من

تا ناز ميكنی عدات واسه من

حتی گل خنده هات واسه من

بگو چشماتو از غريبه ميبندی

بگو هيچ جا بلند بلند نمي خندی

بزار تا به همه آدما ثابت شه

كه تو به عشق من هميشه پا بندی

چشمات واسه من نيگات واسه من

تا حرف می زنی صدات واسه من

تا ناز می كنی عدات واسه من

حتی گل خنده هات ماله من

خوش آن خوابي كه بيداري نمي بيند!
 
انگشتای بغض گلوش رو فشار میداد دوست داشت گریه کنه
 
ولی نمی تونست
 
وقتیکه صدای غم زده اش را شنیدم دلم آتیش گرفت
 
صداش می لرزید ...
 
و من فقط سکوت کردم
                                           

   ميدونم       

                 
سخته مرگ یه ستاره را دیدن
 
امشب آسمون دل اون یه ستاره کم داره
 
دعا میکنم که همیشه آسمون دلت پر ستاره باشه و غروب به دلت راه پیدا نکنه
 

           «تنها تویی در خاطرم»

با من بمان ای همصدا ، تا آخره اسم سفر

از جاده های پر خطر ، این خسته را با خود ببر

با من بخوان ای همنوا ، شعر سپید عاشقی

این واژه را با هر زبان ، تنها توئی که لایقی

من صد بیابان عاشقم ، دریای عشقم را ببین

از آسمان قلب من ، گلهای حسرت را بچین

در کوچه های عاشقی ، من عابری دلخسته ام

از من گذشتم با دلم ، چون بر دلت دل بسته ام

در فصل سرد عاشقی ، من گرم پندار توام

در وصف عشقت مانده ام ، حالا پی شعری نوام

در شهر بی سامان شب، با یاد تو من شاعرم

از قصه های شهر شب ، تنها توئی در خاطرم ....

                                                                 خسته ام از حجم سنگين نفس

                      خسته ام از ابر و باران و غبار

                                                                 از طلوع و از غروب اين ديار

                      خسته ام از ديدن هر منظره

                                                                 از طبيعت در درون پنجره

                      خسته ام از رفت و آمدهاي دور

                                                                 از كوير و دشت و صحراي عبور

                      خسته ام از خستگي و سادگي

                                                                 خسته ام از عشق و از دلدادگي

در این شهر پر از آشوب دلی بی گانه می خواهم

که از بهر دل شیدا تو را پروانه می خواهم

دلم مرغی شکسته بال و گم کرده ره لانه

 
برای این دل عاشق تو را من خانه می خواهم

بیاو باورم باش و بپرس از حال بیمارم

که از درد غم دوری یکی دردانه می خواهم

 
اگر باشی تو لیلی و بسوزم از غم عشقت

 
هزاران بار چون مجنون تو را جانانه می خواهم

اومدى تو سرنوشتم

بى بهونه پا گذاشتى

امّا تا قايقى اومد

ازمن ودلم گذشتى

رفتى با قايق عشقت

سوى روشنى فردا

من و دل امّا نشستيم

چشم به راهت لب دريا

ديگه رو خاك وجودم

نه گلى هست نه درختى

لحظه هاى بى تو بودن

مى گذره امّا به سختى

دل تنها و اسيرم

داره اين گوشه مى ميره

ولى حتّى وقت مردن

باز سراغتو مى گيره

مى رسه روزى كه ديگه

قعر دريا مى شه خونم

امّا تو درياى عشقت

باز يه گوشه اى مى مونم

به گل گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من خوشگل تر است..."

به پروانه گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من زيبا تر است..."

به شمع گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من سوزان تر است..."

به عشق گفتم: "آخر تو چيستی؟" گفت: "نگاهی بيش نيستم

نامه ام بوسه ای است بر لبان گرمت

راه عشق سخت است و دشوار

هنگامی که عشق تو را به اشارتی فرا می خواند

رهرو عشق باش

عاشق شو

تیغ های نهفته عشق تو را خسته می کند

نوای عشق چنان تند باد شمال در باغ

رویاهای تو را اشفته می کند

اما عاشق شو