از دریا پرسیدم:

که این امواج دیوانه ی تو از کرانه ها چه میخواهند؟

چرا اینان پریشان و در به در سر بر کرانه های از همه جا بی  خبر                   می زنند؟

دریا در مفابل سوالم گریست!

 امواج هم گریستند...

آن وقت دریا گفت:

که طعمه ی مرگ تنها آدمها نیستند

امواج هم مانند آدمها می میرند و

 این امواج زنده هستند که لاشه ی امواج مرده را شیون کنان به گورستان سواحل خاموش می سپارند!